www.rykoszet.eu

Odyn schylił się pod poskręcanymi korzeniami Yggdrasila, przechodząc na znaną sobie ścieżkę. Kosmiczne drzewo skryło go pod sobą, otulając boską postać półmrokiem. Jednooki pan Asów szedł spiesznym krokiem, mars na jego czole zdradzał jakowąś troskę. Srebrne źródło o zimnej, jasnej wodzie było coraz bliżej, słyszał już jego szept. Miał nadzieję, że Mimir zechce dzisiaj rozwiać targające nim wątpliwości, że wskaże rozwiązanie dławiącego problemu.
     Odrzucił w tył połę błękitnego płaszcza i przebył kolejny fragment drewnianego labiryntu.
     Oczy Thursa były zamknięte, jakby pogrążył się w drzemce. Woda obmywała szyję Mimira, nucąc mu do ucha asgardzkie kołysanki.
     Siwowłosy starzec przystanął na brzegu wartkiego strumienia, odchrząknął i ozwał się:
- Mimirze, Opiekunie Mądrości, zbudź się! - Głos Odyna przebrzmiał, rozbijając się o korzenie Drzewa i niknąc w spienionej toni. Olbrzym westchnął, poruszył się, ja ..........

Czytaj dalej!

Ludzie z Gór rzadko pojawiali się w Cesarstwie. A gdy już to robili, to nie pozostawał nikt, kto mógłby opowiedzieć o spotkaniu z nimi. Oczywiście słyszało się w zatłoczonej karczmie o kimś, kto zarzekał się, że widział Ludzi z Gór. Albo że zna kogoś, kto nawet z nimi walczył. Człek taki najczęściej miał oczy rozgorączkowane szaleństwem, a swoją opowieść snuł wychylając jeden kubek wina za drugim. Trudno wtedy było się rozeznać, czy to tylko jego chory umysł zsyłał nań opowiadane historie, czy rzeczywiście przybysz czerpał ze swojego doświadczenia. Faktem jest, że wierzono w Ludzi z Gór. Spotykano czasem spalone do gołej ziemi wioski, puste, ciche, martwe. Ale niewielu miało na tyle odwagi, by je przetrząsać.

Cathelyn nie musiała wierzyć w Ludzi z Gór. Ona, jej młodszy brat, Robb i Will, syn młynarza wiedzieli już, że Ludzie z Gór nie są tylko legendą. Mieszkali na Pograniczu od urodzenia, tak jak ich rodzice, dziadkowie i bogowie wiedzą jak daleko sięgający w czasy Pierw ..........

Czytaj dalej!

...Ciemność nagle została rozproszona ogniem zapalniczki, do którego po chwili dołączył żarzący się koniec cygara. Po całej sali rozniosła się woń alduryjskiego tytoniu. A ja siedziałem przywiązany do krzesła, zakrwawiony, zabrudzony i odziany w łachmany.
-Zapalić światła!- rozległ się ochrypły głos komisarza Doydle'a.
Gdy jasność ogarnęła pokój, mój przełożony zaczął zbliżać się do mnie powolnym krokiem. Mimo, że szedł trzymając ręce za plecami, doskonale wiedziałem, co trzyma w dłoniach. Był to jego ulubiony pistolet boltowy. Pochylił się nade mną i powoli powiedział.
-20 czołgów... 6 plutonów piechoty... 15 stanowisk dział laserowych... wsparcie ogniowe w postaci Bazyliszków... Miesiące treningów... i to wszystko poszło w pizdu przez ciebie!- wycedził powoli komisarz.
Zmierzyłem go pogardliwym wzrokiem, a on nie przejmując się tym kontynuował.
-Powierzyłem ci jeden z ważniejszych fragmentów naszego systemu zaopatrzeniowego, a ty to wszystko zje******! N ..........

Czytaj dalej!

Powoli powątpiewam, czy jest sens we wrzucaniu Wam opowiadań Spróbujmy jeszcze raz...


    Arcymag Reinhard von Kleber był człekiem statecznym, rozważnym i mądrym. Wielu twierdziło, iż jest najmędrszy ze wszystkich Piromantów. Wszak nosił długą, sięgającą niemal pasa, siwą brodę, chodząc podpierał się kosturem, miał zawsze zamyślone, jakby nieobecne spojrzenie, w którym gorzał magiczny płomień, no i umiał czytać. A wyczyn to nie lada. Ci, którzy uważali Reinharda za najbardziej uczonego męża, jakiego spotkali, mieli rację; był on zdecydowanie najświatlejszą osobą, z jaką los raczył ich zetknąć, co nie oznacza, że nie było bieglejszych w Sztuce od von Klebera. Tak, czy inaczej, w okolicy darzono maga olbrzymim szacunkiem, ale i podchodzono doń z dużą dozą rezerwy wynikającej z ogólnej nieufności względem rzeczy zbyt skomplikowanych dla prostych umysłów, a przecież magia i czarowanie nie są przymiotem każd ..........

Czytaj dalej!

Dyndam na sznurze przywiązanym do belki podtrzymującej strop. Obracam się powoli to w jedną, to drugą stronę. Lina skrzypi upiornie przy każdym poruszeniu mojego martwego ciała. Wytrzeszczone oczy zachodzą mgłą, twarz coraz bardziej sinieje, język puchnie w ustach, aż w końcu wypełza na wierzch. Nogi przestają drgać. Nastaje cisza. Moich dwóch oprawców przygląda się przedstawieniu cierpliwie, bez lęku, bez obrzydzenia. Są absolutnie wyprani z jakichkolwiek emocji. Po prostu stoją tam i obserwują jak huśtam się na swojej huśtawce, kołysany przez śmierć. Po chwili wytracam pęd, zatrzymuję się parę centymetrów nad ziemią. Jeden z nich spogląda na zegarek, potrząsa ręką, na której świeci okrągła tarczka, przykłada go do ucha, próbując wychwycić najlżejsze choćby tykanie. Zegar stanął. Odpina z przegubu czarny, skórzany pasek, patrzy jeszcze raz na nieruchome wskazówki, po czym rzuca życiomierz pod moje buty. Bardzo wyraźnie, nieco w zwolnionym tempie, widzę, jak dwukrotnie odbija się od ..........

Czytaj dalej!